Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

Περί Βόρειας Μακεδονίας και Πρεσπών - αναδημοσίευση απο τήν καθημερινή εφημερίδα της Πάτρας 'Πελοπόννησος'

Περί Βόρειας Μακεδονίας και Πρεσπών



Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου  20/10/2018


Tο 39% των εδαφών της γεωγραφικής Μακεδονίας βρίσκονται στη FYROM. Η ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» που επιλέχτηκε τελικά για το σχετικά νεοδημιούργητο κράτος, σύμφωνα με τη συμφωνία των Πρεσπών, το προσδιορίζει γεωγραφικά. Δεκτό επίσης θα ήταν το όνομα Σλαβομακεδονία που προσδιορίζει εθνοτικά τους κατοικούντες σε αυτό το τμήμα της Μακεδονίας. Το ορθό όμως όνομα για το κρατίδιο θα ήταν «Δαρδανία» ή «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Στην τωρινή συγκυρία, αλλά και προ 25ετίας, δεκτή έπρεπε να γίνει η ονομασία του γεωγραφικού διαμερίσματος ως ονομασία όλου του κρατιδίου, για αποφυγή εντάσεων και σκιαμαχιών. Η ελληνικότητα της Μακεδονίας βασίζεται κυρίως σε όσα έχει γράψει ο αρχαίος γεωγράφος και ιστορικός Στράβων.
Τα ιστορικά όμως γεγονότα αποδεικνύουν ότι η Μακεδονία ποτέ δεν συμμάχησε με τις λοιπές ελληνικές πόλεις- κρατίδια, εναντίον κοινού εχθρού όπως οι Πέρσες. Τουναντίον η Μακεδονία επικράτησε στη μάχη της Χαιρώνειας, κατατροπώνοντας τον συνασπισμένο στρατό των άλλων ελληνικών πόλεων-κρατιδίων. Το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που πήρε το όνομα Μακεδονία, αυθαίρετα περιέλαβε και εδάφη που ανήκαν ιστορικά στη Θράκη και κατοικούνταν από θρακικά φύλα. Η περιοχή πέρα από τον ποταμό Στρυμόνα δεν ανήκε στην ιστορική Μακεδονία. Το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Σερρών, ο νομός Καβάλας και ο νομός Δράμας δεν ανήκαν στην ιστορική Μακεδονία. Από το 1922 το ελληνικό γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία κατοικείται, στη συντριπτική του πλειοψηφία, από πρόσφυγες προερχόμενους από τον Πόντο, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και ο γηγενής πληθυσμός ήταν οικτρή μειοψηφία.
Είναι μη αποδεικνυόμενο ότι οι γηγενείς ήταν κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Ακόμη, η πόλη της Θεσσαλονίκης, ως συγκροτημένη πόλη, δεν υπήρχε τα χρόνια της ιστορικής Μακεδονίας, γιατί ιδρύθηκε αργότερα από τον Κάσσανδρο και πρωτεύουσά της ήταν οι Αιγές στον νομό Πέλλας.
Kατά τα άλλα, μας φταίνε οι «Σκοπιανοί» και όχι ο παγκόσμιος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, που διέλυσε και κατέστρεψε τις όποιες κοινωνικές υποδομές και την κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Βέβαια υπάρχει κι ο κίβδηλος εθνικός αλυτρωτισμός της άλλης μεριάς, που θέλει να δημιουργήσει ψεύτικη εθνική συνείδηση στην πλειοψηφία του πληθυσμού, βουλγαρικής καταγωγής κυρίως, με ισχυρή μειοψηφία περίπου 35-40% αλβανικής καταγωγής.
Η επιβληθείσα από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τους αμερικάνους συμφωνία των Πρεσπών, που κατ' ουσία μετατρέπει σε προτεκτοράτο τη γειτονική χώρα στο υπογάστριο της Ελλάδας, μάλλον πνέει τα λοίσθια. Ενώ επιλύει το θέμα του ονόματος με σύνθετο γεωγραφικό προσδιορισμό γενικά αποδεκτό, στις υποσημειώσεις της αποδέχεται μια απροσδιόριστη μακεδονική γλώσσα, που δεν υπήρχε στην αρχαιότητα αλλά ομιλούνταν ως προφορικό κυρίως ιδίωμα στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας τον 18ο-19ο αιώνα από το σύνολο των κατοίκων της Μακεδονίας κι όχι από αυτούς του νεόκοπου κράτους και την αμφίσημη έννοια του Μακεδόνα Πολίτη, που επίσης αφορά όλους του κατοίκους της γεωγραφικής Μακεδονίας και όχι μόνο αυτούς του συγκεκριμένου κράτους.

* Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας), αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων.

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Περί δημοσίων χρεών και δημοσιονομικών πλεονασμάτων - Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδιση των εγκληματικών πολίτικων του ΔΝΤ από την «Καθημερινή»

Περί δημοσίων χρεών και δημοσιονομικών πλεονασμάτων

Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδιση των εγκληματικών πολίτικων του ΔΝΤ από την «Καθημερινή»


Έρχεται η «Καθημερινή» να «σπεκουλάρει» και να προπαγανδίσει ύπουλα υπέρ του νεοφιλελευθερισμού. 
Τα κράτη δεν είναι κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις, ούτε βέβαια μπορούν να σταματήσουν να υπάρχουν, όπως οποιασδήποτε νομικής μορφής ιδιωτική επιχείρηση. 
Αυτά είναι αυτονόητα για οποιονδήποτε εχέφρονα οικονομολόγο, με στοιχειώδη γνώση δημόσιας οικονομικής.
Το ότι το δημόσιο χρέος έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην περίπτωση της Ελλάδας και σε μικρότερο βαθμό σε άλλες ευρωζωνικές χώρες, είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής εγκληματικών μνημονικών πολιτικών, που συρρίκνωσαν το ΑΕΠ που στην περίπτωση της Ελλάδας έφτασε στο 25% περίπου, έμπνευσης του αμαρτωλού ΔΝΤ σε συνεργασία με τους «θεσμούς» της ευρωζώνης. 
Τα προβλεπόμενα δημοσιονομικά πρωτογενή πλεονάσματα για σειρά ετών είναι εγκληματικά στις περιπτώσεις της Κύπρου και της Ελλάδας, όντας παγκόσμιο ρεκόρ στην παγκόσμια οικονομική ιστορία διαχρονικά, και σε μικρότερο βαθμό για τις άλλες εμφανιζόμενες ευρωζωνικές χώρες. 
Προσέξτε ότι το ιαπωνικό δημόσιο χρέος προβλέπεται σταθεροποιημένο στο ποσοστό του 235% περίπου του ΑΕΠ της χώρας και ότι το αμερικάνικο δημόσιο χρέος προβλέπεται να συνεχίσει να αυξάνεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Η Ιαπωνία δεν αντιμετωπίζει ουσιαστικό πρόβλημα, γιατί άνω του 90% του δημόσιου χρέους της είναι εσωτερικό κι όχι εξωτερικό, δηλαδή αυτό οφείλεται σε Ιάπωνες πολίτες κι εξυπηρετείται κανονικά ανακυκλούμενο.

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr, website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com
  


ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ 10.10.2018 : 
Αν το κράτος ήταν επιχείρηση, θα είχε βάλει λουκέτο

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Αν ήταν επιχείρηση θα είχε μάλλον κλείσει με τόσο αρνητική καθαρή θέση.
Πρόκειται, όμως, για το ελληνικό κράτος το οποίο, όπως αποκαλύπτει χθεσινή έκθεση του ΔΝΤ, κατέχει αρνητικά πρωτεία μεταξύ 69 χωρών στο ισοζύγιο μεταξύ των υποχρεώσεών του και του ενεργητικού του, δηλαδή των περιουσιακών του στοιχείων, χρηματοοικονομικών και μη.
Προφανώς, λόγω του μεγάλου απόλυτου ύψους του ελληνικού δημοσίου χρέους, η καθαρή θέση της Ελλάδας είναι αρνητική, ίση με το 111% του ΑΕΠ της.

Στο άλλο άκρο βρίσκεται η Νορβηγία με θετική καθαρή θέση ίση με το 348% του ΑΕΠ της. Συνολικά, μελετήθηκαν 69 χώρες, που αντιπροσωπεύουν το 59% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Οπως σημειώνει η έκθεση, το ενεργητικό των χωρών του δείγματος είναι κατά μέσον όρο 102% του ΑΕΠ τους, με τη Νορβηγία να προηγείται και πάλι με 398% του ΑΕΠ της και την Ινδία στην τελευταία θέση με 21% του ΑΕΠ της. Οι υποχρεώσεις από την άλλη πλευρά είναι στο 70% του ΑΕΠ κατά μέσον όρο. Ετσι, προκύπτει η καθαρή θέση, που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι αρνητική.



Τα πλεονάσματα
Στην έκθεση Fiscal Monitor, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα ενόψει της συνόδου στο Μπαλί, το Ταμείο προβλέπει για την Ελλάδα επίτευξη του στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ, όχι όμως και υπερπλεονάσματα, όπως υπολογίζει η κυβέρνηση, φιλοδοξώντας να τα μοιράσει ως κοινωνικό μέρισμα ή για να καλύψει μέρος των αντιμέτρων, που μπορεί να θυσιαστούν για να μην περικοπούν οι συντάξεις.
Το ΔΝΤ εκτιμά ότι το πρωτογενές πλεόνασμα φέτος θα φτάσει το 3,5% του ΑΕΠ, έναντι προηγούμενης πρόβλεψής του την άνοιξη για 2,9% του ΑΕΠ, ενώ αμετάβλητη άφησε την εκτίμησή του ότι στο ίδιο επίπεδο, 3,5% του ΑΕΠ, θα διατηρηθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα επόμενα χρόνια ώς το 2022, όπως προβλέπει η σχετική δέσμευση με τους δανειστές. Η κυβέρνηση, όμως, έχει διαφορετική εκτίμηση. Στο προσχέδιο προϋπολογισμού εκτιμά ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι φέτος 3,74% του ΑΕΠ και το 2019 θα ανέβει στο 4,14% του ΑΕΠ, ενώ το μεσοπρόθεσμο προβλέπει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέβει στο 4,15% το 2020, στο 4,53% το 2021 και στο 5,19% το 2022. Ετσι προέκυψαν oι παροχές 3,5 δισ. ευρώ που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις εαρινές προβλέψεις της εκτιμούσε πως το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι 3,7% του ΑΕΠ φέτος και το 2019.
Βελτιωμένες σε σχέση με τις αντίστοιχες της περασμένης άνοιξης είναι, εξάλλου, οι προβλέψεις του Ταμείου για το δημόσιο χρέος, καθώς εν τω μεταξύ μεσολάβησαν και οι αποφάσεις του Eurogroup για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα. Ετσι, το ΔΝΤ εκτιμά τώρα ότι το χρέος διαμορφώνεται ως εξής: 188,1% του ΑΕΠ φέτος, (έναντι προηγούμενης πρόβλεψης 191,3% του ΑΕΠ), 176,9% του ΑΕΠ το 2019 (έναντι 181,8% του ΑΕΠ), 169,3% του ΑΕΠ το 2020 (έναντι 177% του ΑΕΠ), 162,7% το 2021 (έναντι 172,2%), 155,1% του ΑΕΠ το 2022 (έναντι 168,7% του ΑΕΠ) και 151,1% του ΑΕΠ το 2023, (έναντι 165,1% του ΑΕΠ). Η κυβέρνηση εκτιμά στο προσχέδιο προϋπολογισμού ότι το χρέος θα διαμορφωθεί φέτος στο 183% και το 2019 στο 170% του ΑΕΠ. Η ανάλυση βιωσιμότητας χρέους της Κομισιόν, εξάλλου, του περασμένου Ιουνίου προβλέπει ότι το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στο 188% του ΑΕΠ το 2019 και στο 169,9% το 2020. Εν τω μεταξύ, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος βρίσκεται σήμερα στο Χονγκ Κονγκ, όπου θα συνεχίσει τις επαφές του με εκπροσώπους επενδυτικών οίκων, μετά τις χθεσινές συναντήσεις του στη Σιγκαπούρη. Στη συνέχεια θα μεταβεί στο Μπαλί για τη σύνοδο του Ταμείου, όπου είναι πιθανό να συναντηθεί με την επικεφαλής του Κριστίν Λαγκάρντ, όπως κατά παράδοση γίνεται τα τελευταία χρόνια. Το ΔΝΤ παραμένει στην ομάδα των δανειστών που ασκούν τη μεταμνημονιακή εποπτεία.
Αν και με λιγότερο καθοριστικό ρόλο, το Ταμείο επηρεάζει με τις θέσεις του τη στάση των αγορών. ΄Ετσι, ο υπουργός Οικονομικών θα θελήσει προφανώς να επιχειρηματολογήσει υπέρ της μη μείωσης των συντάξεων, καθώς το Ταμείο επιμένει πως το συγκεκριμένο μέτρο είναι διαρθρωτικό και πρέπει να διατηρηθεί.


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Σύντομος σχολιασμός του τραπεζικού συστήματος και του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους της Ελλάδας

Σύντομος σχολιασμός του τραπεζικού συστήματος και του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους της Ελλάδας
του Καλλίνικου Νικολακόπουλου* 6/10/2018

Tο δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν προήλθε, τουλάχιστον εμφανώς όπως σε άλλες χώρες πχ Ισλανδία, από μετατροπή ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο. Η Ελλάδα είχε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά ιδιωτικού χρέους ως προς το ΑΕΠ και παρά την έκρηξη της πίστωσης πριν το 2009, έναν από τους χαμηλότερους βαθμούς χρηματιοπιστωτικής μόχλευσης παγκόσμια και από τις μικρότερες εκθέσεις στα αμερικανικά sub-primes και τα τιτλοποιημένα ‘ομόλογά’ τους.
Απλά το εγκληματικό πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης και προσαρμογής ΔΝΤ και ευρωζώνης, κοινώς μνημόνιο, επεξέτεινε και διόγκωσε το πρόβλημα και στον τραπεζικό και ιδιωτικό τομέα, μέσω των περιοριστικών μονεταριστικών πολιτικών και εν ολίγοις έκανε το 'φάρμακο' πολύ χειρότερο από την 'ασθένεια' και τις 'παρενέργειές' του οικονομικά τοξικότατες, μιλώντας με 'ιατρικούς' όρους. Αυτή τη στιγμή οι τράπεζες είναι κοινώς ‘σαπάκια’ και απόλυτα χρεοκοπημένες, καθιστώντας μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια επανακεφαλαιοποίησής τους με χρήματα που θα αυξήσουν το δημόσιο χρέος, και το ιδιωτικό χρέος έχει υπερδιογκωθεί, αγγίζοντας σχεδόν το ποσοστό του δημόσιου χρέους ως προς το ΑΕΠ.
Μόνο μια ευρεία σεισάχθεια του ιδιωτικού χρέους με ταυτόχρονη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, μετά από την πραγματοποίηση ΕΛΕ, και ταυτόχρονη κρατικοποίηση-κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θα τεθεί υπό πλήρη και απόλυτο δημόσιο μετοχικό έλεγχο, με αποκλειστική κυκλοφορία 'εθνικού' νομίσματος νέας έκδοσης, με ισοτιμία 1 προς 1 ως προς το ευρώ, είναι η αναγκαία αλλά όχι αφ’ εαυτού της ικανή συνθήκη ριζικής αντιμετώπισης του τεράστιου προβλήματος.


* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr, website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com       

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Απάντηση στον Πάνο Τριγάζη περί Αργεντινής και σύγκρισης Τσίπρα με Κίρχνερ και Φερνάντεζ


Απάντηση στον Πάνο Τριγάζη περί Αργεντινής και σύγκρισης Τσίπρα με Κίρχνερ και Φερνάντεζ
Του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου* 2/9/2018

Την 1/9/2018 ο γνωστός παπαγάλος-κονδυλοφόρος και απολογητής της κυβερνητικής πολιτικής Πάνος Τριγάζης, δημοσίευσε στο προφίλ του στο facebook την παρακάτω ανάρτηση:
‘ΘYMHΘEITE THN APΓENTINH, ΦIΛEΣ KAI ΦIΛOI. TO 2001,H XΩPA AYTH THΣ Λ.AMEPIKHΣ ΠEPAΣE ΔIA ΠYPOΣ KAI ΣIΔHPOY, MEXPI ΠOY EΞEΛEΓH ΠPOEΔPOΣ O NEΣTOP KIXNEP,EΠIKEΦAΛHΣ ENOΣ ΣYNAΣΠIΣMOY APIΣTEPΩN ΔYNAMEΩN. TO 2005, O KIXNEP EIXE ΠΛHPΩΣ ΣTAΘEPOΠOIHΣEI THN OIKONOMIA,ENΩ TO 2001, H EΘNIKH ETAIPEIA ΠETPEΛAIOY EIXE ΠOYΛHΘEI ΣE IΔIΩTEΣ ΓIA NA ΠΛHPΩΘOYN OI ΣYNTAΞEIΣ. THN TPAΓΩΔIA TEPMATIΣE H KYBEPNHΣH NEΣTOP KIXNEP, O OΠOIOΣ AΦOY ΠAPAITHΘHKE ΛOΓΩ BAPYTATHΣ AΣΘENEIAΣ ΠEΘANE ΠPOΩPA KAI ΣTH ΘEΣH TOY EΞEΛEΓH H XAPIΣMATIKH ΣYZYΓOΣ TOY KPIΣTINA KIXNEP, ΠOY EKANE ΔYO ΘHTEIEΣ KAI AΠOXΩPHΣE ΣYMΦΩNA ME THN ΣYNTAΓMATIKH EΠITAΓH. META ANEΛABE O ΣHMEPINOΣ NEOΦIΛEΛEYΘEPOΣ MAKPI. TO AΠOTEΛEΣMA;NEA TPAΓΩΔIA ΓIA THN XΩPA, ΠAΛI ΣTH ΦPIKTH AΓKAΛIA TOY ΔNT. ΠAPOMOIO ΛAΘOΣ ΔEN ΘA KANEI O EΛΛHNIKOΣ ΛAOΣ, EKΛEΓONTAΣ MHTΣOTAKH TO 2019. ΠANOΣ TPIΓAZHΣ

Τα γεγονότα συνοπτικά και η ανάλυση- ερμηνεία τους έχουν ως εξής :
Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, προκαλώντας τη διαρκή αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Εξαιτίας της εισροής ξένων κεφαλαίων και των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος που θεωρήθηκε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκε η τεράστια έκταση του προβλήματος. Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής, αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, ωσότου επέλθει ισορροπία, προτίμησε τον δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ, με στόχο τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο–δολαρίου με αναλογία ανταλλαγής 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ.
Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής αυτής της νομισματικής ισοτιμίας), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999) και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού. Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και την μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το ‘πάγωμα’ των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο τον Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που τον διαδέχθηκε στην προεδρία, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23%, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δις δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, εκτινάσσοντας τον πληθωρισμό και την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα, πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα, ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχε παραμείνει στα επίπεδα προ κρίσης. Εξαιτίας όμως της ‘γενναίας’ υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων (κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε από την ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που λειτούργησε ως τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.
Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά από περίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ, κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα, δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού, αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μία ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών, αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με μία έκπτωση 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας). Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του, αλλά μετά από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμή του υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους.
Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενη η χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δις δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ. Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της ευρωζώνης το επανακατέστησε  ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμή την κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας από τους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστο του 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώρας σε μία παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο-‘γύπα’, που αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύτατα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικό δημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου 70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχι σε δολάρια.
Η εκλογή στην προεδρία της Αργεντινής του νεοφιλελεύθερου ανδρείκελου Μαουρίτσιο Μάκρι τον Δεκέμβριο του 2015 με οριακή επικράτηση επί του Ντανιέλ Σιόλι, υποψήφιου των αριστερών περονιστών γιατί η Κριστίν Φερνάντεζ δεν είχε δικαίωμα επανεκλογής σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα της Αργεντινής, επέφερε τη βαθμιαία κατάργηση όλων των ριζοσπαστικών αλλαγών που εφάρμοσαν οι Κίρχνερ- Φερνάντεζ, την εφαρμογή ενός οικονομικού προγράμματος ακραίου νεοφιλελευθερισμού που οδήγησε βαθμιαία την Αργεντινή σε κατάσταση παρόμοια με αυτή του 2002 και αναγκάζοντας τη να προσφύγει ξανά στις δαγκάνες του ΔΝΤ και έρμαιο στις ορέξεις των γυπών των ‘αγορών.  
Τίποτε από όσα έκαναν οι Κίρχνερ και Φερνάντεζ δεν πραγματοποίησε ο Τσίπρας, τουναντίον αποδείχθηκε ένας στυγνός υπάλληλος του ευρωπαϊκού ιερατείου και του νεοφιλελευθερισμού, προδίδοντας εμετικά προτού αλέκτωρ λαλήσει τρις το συντριπτικό όχι κατά 62% του ελληνικού λαού, που αυτός προκάλεσε, σε αγαστή συνεργασία με τον ευρώδουλο ΠτΔ Π. Παυλόπουλο, που αυτός επέβαλε, και όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, εφαρμόζοντας οικονομική και κοινωνική πολιτική που προσομοιάζει αυτής του ανδρείκελου του ΔΝΤ και των κεφαλαίων-γυπών Μαουρίτσιο Μάκρι, με περισσότερο ζήλο κι αποτελεσματικότητα κι από τους προηγούμενους. Κατ' ουσία στρώνει τον δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν θα έχει ουσιαστικά να κάνει τίποτε πλέον, αφού θα τα βρει όλα έτοιμα  από την προδοτική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και θα χρησιμοποιήσει την καραμέλα της συνέχειας του κράτους κλπ.

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr, website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com       

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Σύντομος σχολιασμός της ‘εξόδου’ της Ελλάδας από τα μνημόνια


Σύντομος σχολιασμός της ‘εξόδου’ της Ελλάδας από τα μνημόνια
Του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου* 20/8/2018

Η Ελλάδα ‘μπήκε’ στα μνημόνια με δημόσιο χρέος περίπου 126% του ΑΕΠ της και επίσημα καταγραμμένη ανεργία περίπου 9,5%. Εξέρχεται τυπικά από αυτά με δημόσιο χρέος περίπου 185% του ΑΕΠ της, επίσημα καταγραμμένη ανεργία περίπου 25%, μειωμένο ΑΕΠ κατά περίπου 25% και μείωση μέσου όρου ημερομισθίων και μισθών περίπου κατά 40%, ξεπουλημένες στο διεθνές πολυεθνικό κεφάλαιο τις βασικές επικοινωνιακές και συγκοινωνιακές υποδομές  της κλπ. Ο στόχος των μνημονίων εν πολλοίς επιτεύχθηκε και δεν ήταν άλλος από τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο χρέους των διεθνών νεοφιλελεύθερων ελίτ. Επιπλέον υπάρχει δέσμευση των προδοτικών απατεώνων της πρώτης φορά ‘ξεφτιλιστερά’, για επίτευξη τερατωδών πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων μέχρι το 2060. Συνεπώς τυπικά ‘βγαίνουμε’ από τα μνημόνια, αλλά οι μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, της ακραίας λιτότητας και της συρρίκνωσης των εισοδημάτων, θα συνεχισθούν αμείωτες τουλάχιστον μέχρι το 2060, με δέσμευση συνέχισης των νεοφιλελεύθερων 'μεταρρυθμίσεων', που ουσιαστικά είναι απορρυθμίσεις των όποιων κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών και διάλυσης του στοιχειώδους κράτους πρόνοιας υπέρ του διεθνούς κεφαλαίου. Οι προδοτικοί απατεώνες ξεπούλησαν τα πάντα, στο όνομα τάχα μου της ‘αριστεράς’ και ουσιαστικά ολοκλήρωσαν τον βρώμικο ρόλο τους με περισσότερη ζέση και αποτελεσματικότητα κι από τους προηγούμενους.

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr,      website: www.kallinikosnikolakopoulos.blοgspot.com       

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Παγκόσμια οικονομική αναταραχή και παγκοσμιοποίηση


Παγκόσμια οικονομική αναταραχή και παγκοσμιοποίηση
 Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου * 26/3/2018

Κατά το διάστημα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, το φάντασμα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχει στοιχειώσει το πνεύμα των πολιτικών και οικονομικών ‘ηγετών’ παγκόσμια. Η σημερινή αίσθηση ματαίωσης, εξαιτίας της διαρκώς μετατιθέμενης, στο απροσδιόριστο μέλλον, ολοκλήρωσης της  προσδοκίας, την καθιστά αβέβαιη ενεργοποιώντας την πιθανότητα επίτευξης του αντίθετου ενδεχόμενου. Πανηγυρίζοντες ‘ηγέτες’ και ‘διαμορφωτές’ της διεθνούς κοινής γνώμης, είχαν προετοιμάσει τα πάντα στην εντέλεια για την αναμενόμενη επίτευξη και ενθουσιώδη υποδοχή του ‘θαυμαστού νέου κόσμου’, που θα είχε επιτύχει τα ακόλουθα :
-          Ισχυρά νομίσματα, με σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, για την αδιατάρακτη διεθνή κυκλοφορία χρήματος και κεφαλαίων
-          Αυστηρή επιτήρηση των δημόσιων δαπανών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων, για την εξάλειψη των μη δασμολογικών εμποδίων
-          Σαρωτικές απορρυθμίσεις στις διεθνείς συναλλαγές και τη διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου, με επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες
-          Απόλυτο συγχρονισμό των διεθνών χρηματοπιστωτικών ροών και αγορών και ενοποίηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, με τίμημα τον κατακερματισμό και την πολυδιάσπαση των διάφορων εθνικών οικονομιών
Η συνέπεια της επίτευξής τους, θα σήμαινε την απόρριψη του στόχου της πλήρους απασχόλησης των εργαζομένων, σε εθνικό επίπεδο, μετατρέποντας την εργασία σε μεταβλητή προσαρμογής της όποιας εθνικής οικονομίας στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Ο στόχος των ακραίων νεοφιλελεύθερων ‘οραματιστών’ ήταν η ύπαρξη ενός μοναδικού συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, παρά το γεγονός ύπαρξης διαφορών μεταξύ χωρών και περιοχών που απαιτούσε την εφαρμογή ξεχωριστών και στοχευμένων οικονομικών πολιτικών.
Κάθε προσφυγή εθνικά κυρίαρχων κρατών στη χρήση παραδοσιακών εργαλείων άσκησης ανεξάρτητης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής και διαχείρισης των οικονομικών τους, ακόμη και σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης αντιμετώπισης μαζικής ανεργίας και ακραίας ύφεσης, θεωρείται απευκταία και είναι καταδικαστέα. Η ύφεση δεν θεωρείται πλέον ως νοσηρό σύμπτωμα, αλλά αντίθετα εκλαμβάνεται ως ‘εξυγιαντική’ κατάσταση αποκάθαρσης της άρρωστης οικονομίας, σύμφωνα με τους νεοφιλελεύθερους ‘φωστήρες’. Η ‘ανακάλυψη’ της έννοιας της παγκοσμιοποίησης, περίπου στις απαρχές της δεκαετίας του 1980, παρουσιάζεται ως αναπότρεπτη εξέλιξη της ροής της ιστορίας του 21ου αιώνα, με αναπόφευκτη κι επιβαλλόμενη παράδοση και υποταγή όλων των χωρών σε αυτήν, θυσιάζοντας τους λαούς για τη ‘σωτηρία’ και ‘θεραπεία’ τους. 
Δέκα έτη μετά τη μεγάλη ύφεση του 2008, ο απολογισμός της παγκοσμιοποίησης θεωρείται απογοητευτικός και μη πειστικός. Οι υπέρμετρες θυσίες των λαών και των λαϊκών τάξεων συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό, υποτασσόμενοι στη μέγγενη της λιτότητας, αλλά τα αποτελέσματά τους αποδεικνύονται αρνητικά για χώρες και οικονομικές περιοχές της γης και για τη διαδικασία συνολικά της παγκοσμιοποίησης. Οι διαρκείς απορρυθμίσεις και η ακραία φιλελευθεροποίηση άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο στη χρηματοπιστωτική αυθαιρεσία και ασυδοσία, οδηγώντας στην καταστροφή του 2008, αλλά η εμμονική επιμονή εφαρμογής των ίδιων συνταγών προκαλεί έως σήμερα ευρύτερη διεθνή αναταραχή, καλλιεργώντας την προοπτική βαθύτερης παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Οι παγκόσμιοι οικονομικοί δείκτες της εξαετίας 2012-2017, επιβεβαιώνουν την υποχώρηση της παγκοσμιοποίησης σε όλα τα επίπεδα. Παρά την άτεγκτη εφαρμογή προγραμμάτων ακραίας λιτότητας, που επιτάσσει, εμφανίζεται περισσότερο αποδυναμωμένη παρά ενισχυμένη. Η προεξοφληθείσα ολοκλήρωσή της απομακρύνεται διαρκώς, ενώ αναβιώνουν και ξαναγίνονται επίκαιρα τα παραδοσιακά εργαλεία άσκησης νομισματικής, οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής των εθνικών οικονομιών, που είχαν παροπλισθεί. Η παγκόσμια οικονομία προσεγγίζει ξανά το χείλος του γκρεμού, πιθανότατα ευρύτερα και με μεγαλύτερη ένταση και από το 2008, επιβάλλοντας την αναθεώρηση των, επιβληθεισών από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, καταστροφικών συνταγών.
Πρόσφατες εκθέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης και της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, διαπιστώνουν την ύπαρξη ακραίας νευρικότητας στη λειτουργία των διεθνών αγορών εμπορευμάτων και χρηματοπιστωτικών μέσων, που την αποδίδουν σε ενδείξεις υφέρπουσας  επερχόμενης θύελλας, προαναγγέλλοντας την έλευση μιας νέας παγκόσμιας καταστροφικής κρίσης. Ο βραβευμένοι με νόμπελ αμερικανός οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς θεωρεί ότι η παγκόσμια οικονομία έχει εισέλθει σε συνθήκες επιδεινούμενης βαθιάς δυσφορίας και δυσλειτουργικότητας, ενώ η επίσης αμερικανίδα οικονομολόγος  Κάρμεν Ράινχαρτ, γνωστή για τις μελέτες για τη διαχρονική εξέλιξη των εθνικών δημόσιων χρεών, προαναγγέλλει διαδοχικές κρατικές πτωχεύσεις που θα αρχίσουν στις αναδυόμενες οικονομίες για να επεκταθούν στη συνέχεια αδιακρίτως παγκόσμια. Όλες οι επίσημες διεθνείς εκθέσεις αναφέρονται μονότονα σε λέξεις όπως αναταραχή, αστάθεια, ευθραυστότητα κλπ, για να περιγράψουν τις επικρατούσες συνθήκες της διεθνούς οικονομίας και τις άμεσες προοπτικές της.
Οι θεμελιώδεις άξονες της παγκοσμιοποίησης α)άμεσες διεθνείς εξωχώριες επενδύσεις, β)διεθνής χρηματοπιστωτική σταθερότητα, γ)διεθνείς εμπορικές ανταλλαγές, παρουσιάζουν σημάδια επιταχυνόμενης κάμψης  και μετά το 2010 δεν λειτουργούν καθόλου ικανοποιητικά για να επιτύχουν την αναγκαία συνοχή και σταθερότητα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Οι άμεσες διεθνείς επενδύσεις, που θεωρούνται ο κύριος πυλώνας της παγκοσμιοποίησης, υποχωρούν συνεχώς, ανερχόμενες το 2015 σε μόλις 2% του ΑΕΠ των μεγαλύτερων επενδυτριών στο εξωτερικό χωρών. Στο όνομα αυτού του ασθενικού 2%, οι ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας, που έχουν ‘επιτύχει’ ανεργία περίπου 12% του ευρωπαϊκού οικονομικά ενεργού πληθυσμού, θεωρούνται ως αναγκαίες για την υποτιθέμενη βελτίωση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ του 2015, οι εκροές κεφαλαίων των αναδυόμενων οικονομιών υπερβαίνουν τις αντίστοιχες εισροές κατά 100 δις δολάρια ετησίως, αντιστρέφοντας τις διεθνείς επενδυτικές ροές για πρώτη φορά μετά το 2008. Οι μέχρι πρόσφατα κερδισμένοι της παγκοσμιοποίησης ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία, είναι τα πρώτα θύματα της αποτυχίας της, προξενώντας μια τεράστια αμφισβήτηση αυτού που παρουσιαζόταν ως ο ‘θαυμαστός νέος κόσμος’ και επίγειος παράδεισος, από τους νεοφιλελεύθερους κήνσορες και θιασώτες  του τέλους της ιστορίας.
Η διαρκής συσσώρευση, δημόσιων και ιδιωτικών, χρεών επιβαρύνεται με ρυθμούς πολύ ταχύτερους από την αύξηση του ΑΕΠ των υπερχρεωμένων χωρών. Κατά την οκταετία 2009-2016 οι εκδόσεις, δημόσιων και ιδιωτικών, χρεωστικών τίτλων έχουν  αυξηθεί παγκόσμια με μέσο ετήσιο ρυθμό 8%, ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ, που εξυπηρετεί τα χρέη, έχει αυξηθεί 4% το χρονικό διάστημα 2009-2013  και 3% το διάστημα 2014-2016. Η σχέση μεταξύ του συνολικού παγκόσμιου χρέους και του παγκόσμιου ΑΕΠ επιδεινώνεται συνεχώς και από 246% το 2000 και 269% το 2007, είχε ξεπεράσει το 286% το 2014, ενώ οι εκτιμήσεις του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF- Institute of International Finance) το υπολογίζουν σε περίπου 325% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2017. Η επιταχυνθείσα αύξηση του παγκόσμιου χρέους, έναντι της αύξησης των εισοδημάτων που το εξυπηρετούν, οφείλεται αποκλειστικά στη μεγάλη επιβράδυνση του παγκόσμιου ρυθμού ανάπτυξης, ως συνέπεια της επιβολής από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα αυστηρών και άκαμπτων ‘χρυσών κανόνων’ που επιβάλλουν τη γενίκευση της λιτότητας με απαραβίαστη τήρηση των μηδενικών δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Το διεθνές χρηματιστηριακό και τραπεζικό κεφάλαιο, ενώ ανησυχεί για την ικανότητα αποπληρωμής των δανεικών πιστώσεων των υπερχρεωμένων χωρών, εθελοτυφλεί στην αντιμετώπιση των πραγματικών αιτιών που καθιστούν τις οφειλέτριες χώρες περισσότερο αναξιόχρεες. 
Η βιωσιμότητα των υπρεχρεωμένων οικονομιών είναι σαφέστατα το πρόβλημα και όχι η εξυπηρέτηση των χρεών, γιατί δεν μεγεθύνει τα χρέη η οικονομική ανάπτυξη αλλά αντίθετα η οικονομική επιβράδυνση και ύφεση. Εφόσον τα χρέη αυξάνονται με ταχύτερο ρυθμό από την αύξηση των εθνικών εισοδημάτων, καθίσταται αναμφισβήτητο γεγονός ότι η σχέση μεταξύ των διεθνών πιστωτών και οφειλετών οδηγείται γρήγορα σε αδιέξοδο για αμφότερους. Η σχέση αυτή δεν αφορά μια μεμονωμένη περίπτωση χώρας, αλλά συνολικά την παγκόσμια οικονομία καθιστώντας σαφέστατο ότι οι ισχύοντες παγκόσμια ‘χρυσοί κανόνες’, που ισχύουν μεταξύ οφειλετριών χωρών και πιστωτών, οδηγούνται σε πλήρες αδιέξοδο στο ορατό προσεχές μέλλον.
Η ανεπαρκής οικονομική ανάπτυξη, λόγω της τεθείσας προτεραιότητας στη λιτότητα και τις υποτιθέμενες διαρθρωτικές ‘μεταρρυθμίσεις’ που δημιουργούν και επιτείνουν την ύφεση, καθιστά τις υπερχρεωμένες χώρες λιγότερο ικανές στην εξυπηρέτηση των χρεών τους και όχι βέβαια η καθήλωση της ανάπτυξης λόγω των υπερβολικών χρεών, όπως ισχυρίζονται παράλογα και εμμονικά οι πιστωτές. Αν υπό τις δεδομένες συνθήκες, κάποια κράτη αποκαθιστούσαν την  ισορροπία και σταθερότητά τους, αυτό θα επιτυγχανόταν σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα λειτουργίας της οικονομίας, επιδρώντας στο επίπεδο λειτουργίας συνολικά της παγκόσμιας οικονομίας και συνεπώς και αυτού των πιστωτριών χωρών. Οι κίνδυνοι στάσεων πληρωμών και ‘πιστωτικών γεγονότων’ κρατών πολλαπλασιάζονται, όταν η παγκόσμια ανάπτυξη καταστέλλεται από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών και ειδικά όταν ο ‘πιστωτής έσχατης καταφυγής’ (ΔΝΤ, Fed, ΕΚΤ κλπ), δεν  εκπληρώνει τις απαραίτητες για τη σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας υπηρεσίες, αρνούμενος να αναλάβει την εξυπηρέτηση των μη εξυπηρετούμενων χρεών.
Το διεθνές εμπόριο, θεωρούμενος ως βασικός άξονας προώθησης της παγκοσμιοποίησης, έχει επιβραδυνθεί σε μεγαλύτερο βαθμό από την επιβράδυνση του παγκόσμιου ΑΕΠ και πιο απότομα. Κατά το χρονικό διάστημα 2000-2008 το παγκόσμιο εμπόριο αυξανόταν με διπλάσιο έως τετραπλάσιο ρυθμό από την αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ το 2010 αυξανόταν με ετήσιο ρυθμό 14% όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ αυξανόταν με 4%. Αλλά το 2014, ο ρυθμός αύξησης του διεθνούς εμπορίου παρουσιάζει κάμψη με αύξηση μόλις 2% υπολειπόμενος του αντίστοιχου ρυθμού αύξησης του παγκόσμιου ΑΕΠ που είναι 3%. Η πρώτη εξαγωγική δύναμη παγκόσμια Κίνα παρουσιάζει επιβράδυνση, για πρώτη φορά από το 1970, όταν το συνολικό χρέος της έχει αυξηθεί 400% κατά την τελευταία οκταετία ανερχόμενο στα 28 τρις δολάρια κι έχοντας υπερβεί, ως ποσοστό του ΑΕΠ, το συνολικό χρέος των ΗΠΑ και της ΕΕ. Η παρατηρηθείσα πτώση των τιμών των πρώτων υλών, ακόμη και μη συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, είναι σημαντικότατη ως απόδειξη κάμψης του διεθνούς εμπορίου γιατί σε περιόδους έντονης αστάθειας οι τιμές τους υποχωρούν πρώτες, δίνοντας το έναυσμα για την επακόλουθη πτώση και όλων των άλλων τιμών.
Όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης των οικονομιών υπερβαίνουν τους αντίστοιχους ρυθμούς του διεθνούς εμπορίου πρώτων υλών, αυτό είναι μια σαφέστατη ένδειξη πιθανότατης υποκατάστασης των παραδοσιακών διεθνών πρώτων υλών από αντίστοιχες εγχώριας προέλευσης, που δεν καταχωρούνται στην κίνηση του διεθνούς εμπορίου. Ο υπαρκτός αυτός κίνδυνος της επανεμφάνισης της εθνικής και περιφερειακής συμπληρωματικότητας, αντί της πολυεθνικής, έχει τονισθεί και σε έκθεση του ΔΝΤ. Τα υποδείγματα της εξωστρεφούς ανάπτυξης, που δίνουν έμφαση στις εξαγωγές, αρχίζουν να εξασθενούν και οι εγχώριες αγορές σταδιακά αναπληρώνουν τη μειωμένη εξωτερική ζήτηση. Προβάλλει μια νέα δυναμική εξισορρόπησης, από το εξωτερικό προς το εσωτερικό, που είναι συνέπεια της χαλάρωσης των δεσμών της παγκοσμιοποίησης υπέρ των εθνικών και περιφερειακών ολοτήτων, σε μια κατεύθυνση περισσότερης συνοχής, με μειωμένη εξάρτηση από τις οικονομικές συναλλαγές με το εξωτερικό.
Η επιβεβαίωση της επανακατεύθυνσης των οικονομιών προς το εσωτερικό τους, θα κάνει κατανοητότερη τη διόγκωση των χρεών, γιατί αυτά θα πραγματοποιούνται για την επέκταση των  δημόσιων δαπανών και τη διεύρυνση των τρεχόντων ελλειμμάτων στην προσπάθεια επίτευξης σταθεροποίησης σε περίοδο οικονομικής κρίσης, σε πλήρη διάσταση με τις οδηγίες της κυρίαρχης σήμερα νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποιητικής νομισματικής ‘ορθοδοξίας’. Σε όλες τις μέχρι σήμερα οικονομικές κρίσεις της παγκόσμιας ιστορίας, επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε ο ρόλος των Κεντρικών Τραπεζών και του κράτους, για την αντιμετώπιση των σαρωτικών συνεπειών των κρίσεων και το ίδιο σαφέστατα ισχύει και σε αυτή την περίπτωση. Το ισχύον νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό υπόδειγμα έχει οδηγήσει στο τωρινό οικτρό και καταστροφικό αποτέλεσμα, οδεύοντας για την απόσυρσή του. Το οικονομικό ‘αξίωμα’ που προβάλλει τις ‘αρετές’ της οικονομικής εξωστρέφειας και παγκοσμιοποίησης, αμφισβητείται εντονότατα και καθιστάμενο υπεύθυνο για τη διαρκή επιδείνωση και επερχόμενη νέα παγκόσμια κρίση, πνέει πλέον τα λοίσθια.

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr,       website: www.kallinikosnikolakopoulos.blοgspot.com              

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

ΣΥΝΤΟΜΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΕΩΓΡΑΦΗΤΟΥΣ

ΣΥΝΤΟΜΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΕΩΓΡΑΦΗΤΟΥΣ 23/1/2018
Tο 39% των εδαφών της γεωγραφικής Μακεδονίας βρίσκονται στη FYROM. Το απόλυτα ορθό θα ήταν να δώσουν την ονομασία 'Βόρεια Μακεδονία' ή 'Μακεδονία του Βαρδάρη' στο γεωγραφικό αυτό διαμέρισμα. Το ορθό επίσης όνομα για το κρατίδιο θα ήταν 'Δαρδανία' ή 'Δημοκρατία του Βαρδάρη'. Στην τωρινή συγκυρία (αλλά και προ 25ετίας) δεκτή έπρεπε να γίνει η ονομασία του γεωγραφικού διαμερίσματος ως ονομασία όλου του κρατιδίου, για αποφυγή εντάσεων και σκιαμαχιών. Η ελληνικότητα της Μακεδονίας, βασίζεται κυρίως σε όσα έχει γράψει ο αρχαίος γεωγράφος και ιστορικός Στράβων. Τα ιστορικά όμως γεγονότα, αποδεικνύουν ότι η Μακεδονία ποτέ δεν συμμάχησε με τις λοιπές ελληνικές πόλεις- κρατίδια εναντίον κοινού εχθρού όπως οι Πέρσες. Τουναντίον η Μακεδονία επικράτησε στη μάχη της Χαιρώνειας κατατροπώνοντας τον συνασπισμένο στρατό των άλλων ελληνικών πόλεων-κρατιδίων. Το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που πήρε το όνομα Μακεδονία, αυθαίρετα περιέλαβε και εδάφη που ανήκαν ιστορικά στη Θράκη και κατοικούνταν από θρακικά φύλα. Η περιοχή πέρα από τον ποταμό Στρυμόνα δεν ανήκε στην ιστορική Μακεδονία. Το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Σερρών, ο νομός Καβάλας και ο νομός Δράμας δεν ανήκαν στην ιστορική Μακεδονία. Από το 1922 το ελληνικό γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία, κατοικείται, στη συντριπτική του πλειοψηφία από πρόσφυγες προερχόμενους από τον Πόντο, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και ο γηγενής πληθυσμός ήταν οικτρή μειοψηφία. Είναι αμφισβητήσιμο βέβαια και μη αποδεικνυόμενο ότι οι γηγενείς ήταν κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Ακόμη, η πόλη της Θεσσαλονίκης, ως συγκροτημένη πόλη, δεν υπήρχε τα χρόνια της ιστορικής Μακεδονίας, γιατί ιδρύθηκε αργότερα από τον Κάσσανδρο και πρωτεύουσα της ήταν οι Αιγές στον νομό Πέλλας. Γιατί άραγε δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένδειξη αλυτρωτισμού και επεκτατισμού, από την πλευρά της Ελλάδας, η απαγόρευση χρήσης σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό για το γειτονικό κρατίδιο; Kατά τα άλλα μας φταίνε οι 'γυφτοσκοπιανοί' και όχι ο παγκόσμιος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, που διέλυσε και κατέστρεψε τις όποιες κοινωνικές υποδομές και την κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.


Καλλίνικος Νικολακόπουλος -  Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), email : nikokal02@yahoo.gr,  website : www.kallinikosnikolakopoulos.  blοgspot.com