Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Γερμανικές επανορθώσεις: Προσδιορισμός οφειλών για την Ελλάδα (αναδημοσίευση από την εφημερίδα 'Πελοπόννησος' 10/5/2019)

Γερμανικές επανορθώσεις: Προσδιορισμός οφειλών για την Ελλάδα



Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου*

Η μόνη χώρα της ευρωζώνης που δεν υπέγραψε τη δανειακή σύμβαση -μνημόνιο- χωρών ευρωζώνης απευθείας με την Ελλάδα ήταν η Γερμανία.
Αντ' αυτής, υπέγραψε η κρατική επενδυτική τράπεζα KFW, λόγω ύπαρξης του γερμανικού κατοχικού δανείου και των γερμανικών επανορθώσεων
Που το 2010, χωρίς συνυπολογισμό των τόκων, ήταν 162 δις ευρώ.
Υπενθυμίζουμε ότι η απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων (1946) καταλόγισε στη Γερμανία ως οφειλή στην Ελλάδα 7,1 δις δολάρια (αξίας 108 δις ευρώ το 2010 χωρίς συνυπολογισμό των τόκων) για καταστροφές στις υποδομές στη διάρκεια κατοχής και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο ύψους 3,5 δις δολαρίων (αξίας 54 δις ευρώ το 2010).
Η Γερμανία εξόφλησε όλες τις χώρες με τις οποίες βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση, εκτός της Ελλάδας. Εάν η γερμανική κυβέρνηση αρνιόταν την καταβολή τους, η ελληνική θα στοιχειοθετούσε δικαίωμα προσφυγής στα διεθνή δικαστήρια.
Υπενθυμίζουμε ότι σχετική δανειακή συμφωνία του αναγκαστικού γερμανικού κατοχικού δανείου υπογράφηκε την 14/3/1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, Αλτενμπουργκ και Γκίτζι. Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που επιβαλλόταν στην Ελλάδα ως υποχρεωτικά εκτελεστή, άτοκη. Με εμπιστευτικό έγγραφο 409/2-4-1942 ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών έδινε εντολή στην Τράπεζα Ελλάδος να συμμορφωθεί με τη ρηματική διακοίνωση του Αλτενμπουργκ και να αρχίσει να καταβάλει τις δανειακές προκαταβολές.
Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις, με κοινή βούληση των συμβαλλομένων, μετατρέποντας την αρχική αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική και το δάνειο από αναγκαστικό μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό. Με την πρώτη τροποποίηση (2/12/1942) ορίζεται ότι τα δανειακά ποσά είναι αναπροσαρμοζόμενα και θα αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του 1943, καταβάλλοντας και δύο εξοφλητικές δόσεις, οπότε το δάνειο μεταπίπτει σε έντοκο, λόγω υπερημερίας, σταθερού νομίσματος και συμβατικό. Αποτελεί λοιπόν συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας και όχι επανορθωτική, μη εντασσόμενο στη Συμφωνία του Λονδίνου 1953, που ανέστειλε την καταβολή των επανορθώσεων και αποζημιώσεων μέχρι την επανένωση της Γερμανίας.
Η ναζιστική Γερμανία δανείσθηκε από το ελληνικό κράτος, που η ίδια χαρακτήρισε ακατάλυτο, κατά παράβαση του άρθρου 49 της σύμβασης της Χάγης του 1909, που ισχύει και σήμερα, και δεν αμφισβήτησε ποτέ το δάνειο, αρχίζοντας την αποπληρωμή του.
Ο καγκελάριος Ερχαρντ το 1964 δεσμεύθηκε για την επιστροφή του μετά την επανένωση της Γερμανίας. Η γερμανική κατοχή είναι υπεύθυνη για το οικονομικό ελληνικό ολοκαύτωμα της περιόδου 1940-44, την αύξηση του πληθωρισμού 15,3 εκατομμύρια φορές και μόνο η Ελλάδα υποχρεώθηκε να καταβάλει στη Γερμανία πολεμικές αποζημιώσεις. Για την επανόρθωση η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946, αναζητώντας το μετά τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στον εξωτερικό δανεισμό. Αυτή που αμφισβητεί και αρνείται την επιστροφή του κατοχικού δανείου είναι η μετά το 1990 ενωμένη και δημοκρατική Γερμανία.
> Ο Γερμανός ιστορικός Albrecht Ritchl έχει αναφέρει εμφατικά ότι εάν η Γερμανία πιέσει την Ελλάδα, τότε αυτή μπορεί να αξιώσει την καταβολή των γερμανικών οφειλών, ανοίγοντας τους ασκούς του Αιόλου.
> Ο Γάλλος οικονομολόγος Jacques Delpla (Les Echos 2010) υπολόγισε το συνολικό οφειλόμενο ποσό σε 575 δις ευρώ, με συνυπολογισμό των τόκων. Αλλοι οικονομολόγοι το υπολογίζουν σήμερα μεγαλύτερο του 1,1 τρις ευρώ, με συνυπολογισμό των τόκων.
Το ποσό είναι άμεσα απαιτητό από τη γερμανική κυβέρνηση, μετά την ενοποίηση των 2 Γερμανιών το 1990, σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η ελληνική κυβέρνηση δικαιούται και οφείλει να εγγράψει τη γερμανική οφειλή στις ανείσπρακτες οφειλές προς το ελληνικό Δημόσιο και στον Κρατικό Προϋπολογισμό, με την αιτιολόγηση ότι πρόκειται για άμεσα απαιτητό ληξιπρόθεσμο χρέος. Οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών, κατόπιν σχετικής εντολής, μπορούν να προβούν σε όλες τις ενέργειες για την είσπραξη του ληξιπρόθεσμου γερμανικού χρέους, έχοντας ως άμεσο αποτέλεσμα την μετατροπή του προϋπολογισμού της χώρας σε εντονότατα πλεονασματικό και τη μετατροπή του σε μεγάλο δημόσιο σωρευτικό πλεόνασμα, σημαίνοντας την εκπλήρωση των κριτηρίων της συνθήκης του Μάαστριχτ, την αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας σε ΑΑΑ, τη ραγδαία εξαφάνιση των spreads δανεισμού κλπ.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Eurostat, η Γερμανία θα υποχρεωνόταν να εγγράψει στον Κρατικό της Προϋπολογισμό το οφειλόμενο δημόσιο χρέος προς την Ελλάδα και έτσι θα ετίθετο ζήτημα δημοσιονομικής επιτήρησης της Γερμανίας από την ΕΕ, λόγω μη εκπλήρωσης των κριτηρίων της συνθήκης του Μάαστριχτ και των όρων του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας, που προσπαθεί να επιβάλει με την απειλή ποινών στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.


*Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι οικονομολόγος, μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Εθνικό νόμισμα ή ευρώ; Το μέλλον θα δείξει - 2o μερος / Αναδημοσίευση απο την καθημερινή εφημερίδα της Πάτρας 'Πελοπόννησος' 25/1/2019

Εθνικό νόμισμα ή ευρώ; Το μέλλον θα δείξει



Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου * 


Τάσσομαι κατηγορηματικά εναντίον της υπάρχουσας ευρωζώνης και του υπάρχοντος ευρώ ή της ΕΕ. Το αν θα μπορέσει να υπάρξει μία άλλη ευρωζώνη ή άλλη ΕΕ, στα πλαίσια της Ευρώπης των λαών και συναδέλφωσης και συνύπαρξής τους μη νεοφιλελεύθερη-ιμπεριαλιστική, είναι ζήτημα που το μέλλον θα δείξει. Είναι σαφές ότι το υπάρχον ευρώ είναι ένα κατ' ευφημισμό νόμισμα που εξυπηρετεί το σχέδιο και σύστημα επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού και εργαλείο στα χέρια των ευρωζωνικών νεοφιλελεύθερων ελίτ, που κατ' ουσία ενστερνίζεται και επιβάλλει τις πολιτικές του οικονομικού μονεταρισμού και ιδιωτικοποίησης των πάντων.
Mία πιθανότατη διάλυση της ευρωζώνης ή και της ΕΕ, που όντως είναι όργανα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου σε ακροδεξιά και εθνικιστική κατεύθυνση, αν γίνει με τέτοιους όρους. Συνεπώς μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, μπορεί να οδηγήσει σε έναν ιδιόμορφο «εθνικό» καπιταλισμό στην Ελλάδα που δεν θα λύσει ουσιαστικά κανένα πρόβλημα.
Αν αυτό συμβεί με τους ίδιους όρους πανευρωπαϊκά, μπορεί να προκύψει ένα τέρας συναθροίσματος εθνικιστικών ευρωπαϊκών κρατών, που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους έως θανάτου για τα πάντα.
Το βασικότερο και πρώτιστο πρόταγμα είναι η απόλυτη αντιπαλότητα μέχρι την κατάργηση των «μνημονιακών» πολιτικών πανευρωπαϊκά και των πολιτικών του παγκόσμιου απορρυθμισμένoυ χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Αν για να πραγματοποιηθεί αυτό, θα χρειαστεί μια εντελώς διαφορετικής δόμησης ευρωζώνη, στην κατεύθυνση που έγραψα, ή επιστροφή σε εθνικά νομίσματα, με όρους και προϋποθέσεις, είναι ζήτημα μελλοντικών εξελίξεων. Ακόμη, το εθνικό νόμισμα μπορεί να είναι «όνειρο» μιας μερίδας της αστικής τάξης, που είδε τα ευρώδουλα όνειρά της να διαψεύδονται οικτρά από το ευρώ, όντας εργαλείο επικράτησης των «βόρειων» νεοφιλελεύθερων ελίτ (Γερμανία και πέριξ χώρες). Το όποιο νόμισμα, εθνικό ή υπερεθνικό, μόνο μέσο άσκησης πολικών αντι-νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης μπορεί να είναι κι όχι αυτοσκοπός.
Με αφορμή την επιμονή στην κατάρτιση ελλειμματικού κρατικού προϋπολογισμού της Ιταλίας, από την κυβέρνηση Σαλβίνι-Ντι Μάγιο, διεξάγεται μια σκληρή «κόντρα» με τους ευρωζωνικούς «θεσμούς» που είναι άγνωστο ακόμη αν οδηγηθεί σε έναν αμοιβαίο συμβιβασμό ή στη ρήξη. Η Ιταλία βέβαια δεν είναι κάποιο μικρό ή αμελητέο μέγεθος αλλά μέλος του G8, με αναπτυγμένο βιομηχανικό νότο και «εθνική» αστική τάξη που έχει πληγεί καίρια από τις πολιτικές του ευρωζωνικού «κέντρου» (Γερμανία και Γαλλία) και δημόσιο χρέος πέριξ των 2 τρις ευρώ σε σύνολο ευρωζωνικού δημόσιου χρέους περίπου 12 τρις ευρώ. Αυτό από μόνο του είναι μια βραδυφλεγής βόμβα στα σαθρά θεμέλια της υπάρχουσας ευρωζώνης, και μπορεί να οδηγήσει στη διάλυσή της με εθνικιστικούς όρους, με δεδομένη τη συνθηκολόγηση και παράδοση της πανευρωπαϊκής συστημικής αριστεράς, που είναι μέρος του προβλήματος, στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθούν πιστά η νεοφιλελεύθερη δεξιά σε αγαστή συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία πανευρωπαϊκά.


* Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι Οικονομολόγος - Αναλυτής, μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής.

website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Εθνικό νόμισμα ή ευρώ; Το μέλλον θα δείξει - αναδημοσίευση από την καθημερινή εφημερίδα της Πάτρας ''Πελοπόννησος' 7/11/2018

Εθνικό νόμισμα ή ευρώ; Το μέλλον θα δείξει



Επιχειρηματολόγησα στο παρελθόν υπέρ του εθνικού νομίσματος, θεωρώντας το ως αναγκαία, αλλά όχι ικανή, συνθήκη υπέρβασης της οικονομικής και ανθρωπιστικής-κοινωνικής κρίσης που προκλήθηκε στην Ελλάδα από την εφαρμογή των «μνημονιακών» πολιτικών της άγριας περικοπής των εισοδημάτων και της φοροληστείας, στην άμεση και έμμεση φορολογία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ταυτίζομαι με εθνικιστικούς κύκλους ή διακατέχομαι από εθνικιστική υστερία. Το νόμισμα καθαυτό δεν σημαίνει τίποτε, γιατί το ευρώ, εκ γενετής αλλά και σήμερα, δεν είναι ουσιαστικά νόμισμα, αλλά το εργαλείο απόλυτης επικράτησης του ακραίου νεοφιλελευθερισμού στις χώρες που συναποτελούν την Ευρωζώνη και αργότερα πανευρωπαϊκά.
Τα τρία σενάρια για το μέλλον του ευρώ είναι η διατήρηση ύπαρξης του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, η απόρριψή του και η ριζική αναμόρφωση-ανασύνθεσή του και η διάλυσή του με επιστροφή στα εθνικά νομίσματα των χωρών-μελών.
Η διατήρηση του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης αντιμετωπίζει την κρίση εντός της από τις αρχές (εθνικές κυβερνήσεις, ρυθμιστικές αρχές, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΔΝΤ), επιμένοντας στην αυστηρή τήρηση των πολιτικών που ακολουθήθηκαν.
Η απόρριψη του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης σημαίνει την οικειοθελή ή αναγκαστική αποχώρηση κάποιων χωρών από την ΟΝΕ, ως η λιγότερο κακή διαθέσιμη επιλογή.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά και άλλων περιφερειακών ευρωζωνικών χωρών, αποκλειστικός στόχος των «μνημονίων», πέραν της εμπέδωσης και επιβολής του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος του διηνεκούς καθοδικού-υφεσιακού σπιράλ και της ανακατανομής εισοδήματος υπέρ των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων (ΤΙΝΑ-There Is No Alternative), ήταν η διάσωση των ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών (κυρίως γαλλο-γερμανικών) μέσω της μεταβίβασης-μεταφοράς των οφειλών στις πλάτες των ευρωπαϊκών λαών.
Μία πιθανή έξοδος από την ευρωζώνη δεν είναι λύση για πάσα νόσο της ελληνικής οικονομίας, αλλά ένα δύσβατο μονοπάτι που επιβάλλεται εξ ανάγκης στην Ελλάδα, λόγω της νεοφιλελεύθερης αδιαλλαξίας των κύριων μελών της και της καταφανούς ιστορικής αποτυχίας της, που δεν ανταποκρίνεται στα μίνιμουμ ύπαρξης μιας βέλτιστης νομισματικής ζώνης-περιοχής, εξαιτίας της στρεβλής δόμησης και νεοφιλελεύθερης έμπνευσης αρχιτεκτονικής της.
Η έξοδος από αυτή πιθανότατα θα σημάνει την απαρχή διάλυσής της, γιατί όποιος κρίκος αυτής της νομισματικής-οικονομικής αλυσίδας σπάσει, αυτή θα αποσυντεθεί.
Μένει να αποδειχθεί στην πράξη μελλοντικά αν η Ευρωζώνη, και κατ' επέκταση και η ΕΕ, μπορεί να μεταλλαχθεί οβιδιακά ή να διαλυθεί. Η τεράστια ευκαιρία χάθηκε μετά την προδοσία και το ξεπούλημα του 62% του Όχι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που το προκήρυξε. Το όχι δεν σήμαινε απαραίτητα όχι στο ευρώ, αλλά όχι στο προτεινόμενο πρόγραμμα της τρόικα. Αν ακολουθούνταν συνεπώς πιστά, θα μπορούσαμε να λάβουμε την απάντηση αν η Ευρωζώνη, σε πρώτη φάση, θα μπορούσε να μεταλλαχθεί οβιδιακά ή θα διαλυόταν.
Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί με άλλη ευκαιρία και προς το παρόν, στο ορατό μέλλον, δεν θα γίνει με αφορμή την Ελλάδα. Η Ιταλία, που είναι ο 3ος χονδρότερος κρίκος της ευρωζωνικής αλυσίδας και μέλος του G8, είναι ηφαίστειο που βράζει και αν θα εκραγεί ή όχι είναι ερωτηματικό. Η υπάρχουσα Ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη για τους λαούς, όσες παρατάσεις ζωής κι αν παίρνει. Το μέλλον θα δείξει σε κάθε περίπτωση.

* Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι οικονομολόγος, μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

Περί Βόρειας Μακεδονίας και Πρεσπών - αναδημοσίευση απο τήν καθημερινή εφημερίδα της Πάτρας 'Πελοπόννησος'

Περί Βόρειας Μακεδονίας και Πρεσπών



Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου  20/10/2018


Tο 39% των εδαφών της γεωγραφικής Μακεδονίας βρίσκονται στη FYROM. Η ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» που επιλέχτηκε τελικά για το σχετικά νεοδημιούργητο κράτος, σύμφωνα με τη συμφωνία των Πρεσπών, το προσδιορίζει γεωγραφικά. Δεκτό επίσης θα ήταν το όνομα Σλαβομακεδονία που προσδιορίζει εθνοτικά τους κατοικούντες σε αυτό το τμήμα της Μακεδονίας. Το ορθό όμως όνομα για το κρατίδιο θα ήταν «Δαρδανία» ή «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Στην τωρινή συγκυρία, αλλά και προ 25ετίας, δεκτή έπρεπε να γίνει η ονομασία του γεωγραφικού διαμερίσματος ως ονομασία όλου του κρατιδίου, για αποφυγή εντάσεων και σκιαμαχιών. Η ελληνικότητα της Μακεδονίας βασίζεται κυρίως σε όσα έχει γράψει ο αρχαίος γεωγράφος και ιστορικός Στράβων.
Τα ιστορικά όμως γεγονότα αποδεικνύουν ότι η Μακεδονία ποτέ δεν συμμάχησε με τις λοιπές ελληνικές πόλεις- κρατίδια, εναντίον κοινού εχθρού όπως οι Πέρσες. Τουναντίον η Μακεδονία επικράτησε στη μάχη της Χαιρώνειας, κατατροπώνοντας τον συνασπισμένο στρατό των άλλων ελληνικών πόλεων-κρατιδίων. Το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που πήρε το όνομα Μακεδονία, αυθαίρετα περιέλαβε και εδάφη που ανήκαν ιστορικά στη Θράκη και κατοικούνταν από θρακικά φύλα. Η περιοχή πέρα από τον ποταμό Στρυμόνα δεν ανήκε στην ιστορική Μακεδονία. Το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Σερρών, ο νομός Καβάλας και ο νομός Δράμας δεν ανήκαν στην ιστορική Μακεδονία. Από το 1922 το ελληνικό γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία κατοικείται, στη συντριπτική του πλειοψηφία, από πρόσφυγες προερχόμενους από τον Πόντο, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και ο γηγενής πληθυσμός ήταν οικτρή μειοψηφία.
Είναι μη αποδεικνυόμενο ότι οι γηγενείς ήταν κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Ακόμη, η πόλη της Θεσσαλονίκης, ως συγκροτημένη πόλη, δεν υπήρχε τα χρόνια της ιστορικής Μακεδονίας, γιατί ιδρύθηκε αργότερα από τον Κάσσανδρο και πρωτεύουσά της ήταν οι Αιγές στον νομό Πέλλας.
Kατά τα άλλα, μας φταίνε οι «Σκοπιανοί» και όχι ο παγκόσμιος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, που διέλυσε και κατέστρεψε τις όποιες κοινωνικές υποδομές και την κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Βέβαια υπάρχει κι ο κίβδηλος εθνικός αλυτρωτισμός της άλλης μεριάς, που θέλει να δημιουργήσει ψεύτικη εθνική συνείδηση στην πλειοψηφία του πληθυσμού, βουλγαρικής καταγωγής κυρίως, με ισχυρή μειοψηφία περίπου 35-40% αλβανικής καταγωγής.
Η επιβληθείσα από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τους αμερικάνους συμφωνία των Πρεσπών, που κατ' ουσία μετατρέπει σε προτεκτοράτο τη γειτονική χώρα στο υπογάστριο της Ελλάδας, μάλλον πνέει τα λοίσθια. Ενώ επιλύει το θέμα του ονόματος με σύνθετο γεωγραφικό προσδιορισμό γενικά αποδεκτό, στις υποσημειώσεις της αποδέχεται μια απροσδιόριστη μακεδονική γλώσσα, που δεν υπήρχε στην αρχαιότητα αλλά ομιλούνταν ως προφορικό κυρίως ιδίωμα στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας τον 18ο-19ο αιώνα από το σύνολο των κατοίκων της Μακεδονίας κι όχι από αυτούς του νεόκοπου κράτους και την αμφίσημη έννοια του Μακεδόνα Πολίτη, που επίσης αφορά όλους του κατοίκους της γεωγραφικής Μακεδονίας και όχι μόνο αυτούς του συγκεκριμένου κράτους.

* Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας), αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων.

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Περί δημοσίων χρεών και δημοσιονομικών πλεονασμάτων - Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδιση των εγκληματικών πολίτικων του ΔΝΤ από την «Καθημερινή»

Περί δημοσίων χρεών και δημοσιονομικών πλεονασμάτων

Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδιση των εγκληματικών πολίτικων του ΔΝΤ από την «Καθημερινή»


Έρχεται η «Καθημερινή» να «σπεκουλάρει» και να προπαγανδίσει ύπουλα υπέρ του νεοφιλελευθερισμού. 
Τα κράτη δεν είναι κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις, ούτε βέβαια μπορούν να σταματήσουν να υπάρχουν, όπως οποιασδήποτε νομικής μορφής ιδιωτική επιχείρηση. 
Αυτά είναι αυτονόητα για οποιονδήποτε εχέφρονα οικονομολόγο, με στοιχειώδη γνώση δημόσιας οικονομικής.
Το ότι το δημόσιο χρέος έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην περίπτωση της Ελλάδας και σε μικρότερο βαθμό σε άλλες ευρωζωνικές χώρες, είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής εγκληματικών μνημονικών πολιτικών, που συρρίκνωσαν το ΑΕΠ που στην περίπτωση της Ελλάδας έφτασε στο 25% περίπου, έμπνευσης του αμαρτωλού ΔΝΤ σε συνεργασία με τους «θεσμούς» της ευρωζώνης. 
Τα προβλεπόμενα δημοσιονομικά πρωτογενή πλεονάσματα για σειρά ετών είναι εγκληματικά στις περιπτώσεις της Κύπρου και της Ελλάδας, όντας παγκόσμιο ρεκόρ στην παγκόσμια οικονομική ιστορία διαχρονικά, και σε μικρότερο βαθμό για τις άλλες εμφανιζόμενες ευρωζωνικές χώρες. 
Προσέξτε ότι το ιαπωνικό δημόσιο χρέος προβλέπεται σταθεροποιημένο στο ποσοστό του 235% περίπου του ΑΕΠ της χώρας και ότι το αμερικάνικο δημόσιο χρέος προβλέπεται να συνεχίσει να αυξάνεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Η Ιαπωνία δεν αντιμετωπίζει ουσιαστικό πρόβλημα, γιατί άνω του 90% του δημόσιου χρέους της είναι εσωτερικό κι όχι εξωτερικό, δηλαδή αυτό οφείλεται σε Ιάπωνες πολίτες κι εξυπηρετείται κανονικά ανακυκλούμενο.

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr, website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com
  


ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ 10.10.2018 : 
Αν το κράτος ήταν επιχείρηση, θα είχε βάλει λουκέτο

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Αν ήταν επιχείρηση θα είχε μάλλον κλείσει με τόσο αρνητική καθαρή θέση.
Πρόκειται, όμως, για το ελληνικό κράτος το οποίο, όπως αποκαλύπτει χθεσινή έκθεση του ΔΝΤ, κατέχει αρνητικά πρωτεία μεταξύ 69 χωρών στο ισοζύγιο μεταξύ των υποχρεώσεών του και του ενεργητικού του, δηλαδή των περιουσιακών του στοιχείων, χρηματοοικονομικών και μη.
Προφανώς, λόγω του μεγάλου απόλυτου ύψους του ελληνικού δημοσίου χρέους, η καθαρή θέση της Ελλάδας είναι αρνητική, ίση με το 111% του ΑΕΠ της.

Στο άλλο άκρο βρίσκεται η Νορβηγία με θετική καθαρή θέση ίση με το 348% του ΑΕΠ της. Συνολικά, μελετήθηκαν 69 χώρες, που αντιπροσωπεύουν το 59% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Οπως σημειώνει η έκθεση, το ενεργητικό των χωρών του δείγματος είναι κατά μέσον όρο 102% του ΑΕΠ τους, με τη Νορβηγία να προηγείται και πάλι με 398% του ΑΕΠ της και την Ινδία στην τελευταία θέση με 21% του ΑΕΠ της. Οι υποχρεώσεις από την άλλη πλευρά είναι στο 70% του ΑΕΠ κατά μέσον όρο. Ετσι, προκύπτει η καθαρή θέση, που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι αρνητική.



Τα πλεονάσματα
Στην έκθεση Fiscal Monitor, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα ενόψει της συνόδου στο Μπαλί, το Ταμείο προβλέπει για την Ελλάδα επίτευξη του στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ, όχι όμως και υπερπλεονάσματα, όπως υπολογίζει η κυβέρνηση, φιλοδοξώντας να τα μοιράσει ως κοινωνικό μέρισμα ή για να καλύψει μέρος των αντιμέτρων, που μπορεί να θυσιαστούν για να μην περικοπούν οι συντάξεις.
Το ΔΝΤ εκτιμά ότι το πρωτογενές πλεόνασμα φέτος θα φτάσει το 3,5% του ΑΕΠ, έναντι προηγούμενης πρόβλεψής του την άνοιξη για 2,9% του ΑΕΠ, ενώ αμετάβλητη άφησε την εκτίμησή του ότι στο ίδιο επίπεδο, 3,5% του ΑΕΠ, θα διατηρηθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα επόμενα χρόνια ώς το 2022, όπως προβλέπει η σχετική δέσμευση με τους δανειστές. Η κυβέρνηση, όμως, έχει διαφορετική εκτίμηση. Στο προσχέδιο προϋπολογισμού εκτιμά ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι φέτος 3,74% του ΑΕΠ και το 2019 θα ανέβει στο 4,14% του ΑΕΠ, ενώ το μεσοπρόθεσμο προβλέπει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέβει στο 4,15% το 2020, στο 4,53% το 2021 και στο 5,19% το 2022. Ετσι προέκυψαν oι παροχές 3,5 δισ. ευρώ που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις εαρινές προβλέψεις της εκτιμούσε πως το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι 3,7% του ΑΕΠ φέτος και το 2019.
Βελτιωμένες σε σχέση με τις αντίστοιχες της περασμένης άνοιξης είναι, εξάλλου, οι προβλέψεις του Ταμείου για το δημόσιο χρέος, καθώς εν τω μεταξύ μεσολάβησαν και οι αποφάσεις του Eurogroup για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα. Ετσι, το ΔΝΤ εκτιμά τώρα ότι το χρέος διαμορφώνεται ως εξής: 188,1% του ΑΕΠ φέτος, (έναντι προηγούμενης πρόβλεψης 191,3% του ΑΕΠ), 176,9% του ΑΕΠ το 2019 (έναντι 181,8% του ΑΕΠ), 169,3% του ΑΕΠ το 2020 (έναντι 177% του ΑΕΠ), 162,7% το 2021 (έναντι 172,2%), 155,1% του ΑΕΠ το 2022 (έναντι 168,7% του ΑΕΠ) και 151,1% του ΑΕΠ το 2023, (έναντι 165,1% του ΑΕΠ). Η κυβέρνηση εκτιμά στο προσχέδιο προϋπολογισμού ότι το χρέος θα διαμορφωθεί φέτος στο 183% και το 2019 στο 170% του ΑΕΠ. Η ανάλυση βιωσιμότητας χρέους της Κομισιόν, εξάλλου, του περασμένου Ιουνίου προβλέπει ότι το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στο 188% του ΑΕΠ το 2019 και στο 169,9% το 2020. Εν τω μεταξύ, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος βρίσκεται σήμερα στο Χονγκ Κονγκ, όπου θα συνεχίσει τις επαφές του με εκπροσώπους επενδυτικών οίκων, μετά τις χθεσινές συναντήσεις του στη Σιγκαπούρη. Στη συνέχεια θα μεταβεί στο Μπαλί για τη σύνοδο του Ταμείου, όπου είναι πιθανό να συναντηθεί με την επικεφαλής του Κριστίν Λαγκάρντ, όπως κατά παράδοση γίνεται τα τελευταία χρόνια. Το ΔΝΤ παραμένει στην ομάδα των δανειστών που ασκούν τη μεταμνημονιακή εποπτεία.
Αν και με λιγότερο καθοριστικό ρόλο, το Ταμείο επηρεάζει με τις θέσεις του τη στάση των αγορών. ΄Ετσι, ο υπουργός Οικονομικών θα θελήσει προφανώς να επιχειρηματολογήσει υπέρ της μη μείωσης των συντάξεων, καθώς το Ταμείο επιμένει πως το συγκεκριμένο μέτρο είναι διαρθρωτικό και πρέπει να διατηρηθεί.


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Σύντομος σχολιασμός του τραπεζικού συστήματος και του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους της Ελλάδας

Σύντομος σχολιασμός του τραπεζικού συστήματος και του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους της Ελλάδας
του Καλλίνικου Νικολακόπουλου* 6/10/2018

Tο δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν προήλθε, τουλάχιστον εμφανώς όπως σε άλλες χώρες πχ Ισλανδία, από μετατροπή ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο. Η Ελλάδα είχε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά ιδιωτικού χρέους ως προς το ΑΕΠ και παρά την έκρηξη της πίστωσης πριν το 2009, έναν από τους χαμηλότερους βαθμούς χρηματιοπιστωτικής μόχλευσης παγκόσμια και από τις μικρότερες εκθέσεις στα αμερικανικά sub-primes και τα τιτλοποιημένα ‘ομόλογά’ τους.
Απλά το εγκληματικό πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης και προσαρμογής ΔΝΤ και ευρωζώνης, κοινώς μνημόνιο, επεξέτεινε και διόγκωσε το πρόβλημα και στον τραπεζικό και ιδιωτικό τομέα, μέσω των περιοριστικών μονεταριστικών πολιτικών και εν ολίγοις έκανε το 'φάρμακο' πολύ χειρότερο από την 'ασθένεια' και τις 'παρενέργειές' του οικονομικά τοξικότατες, μιλώντας με 'ιατρικούς' όρους. Αυτή τη στιγμή οι τράπεζες είναι κοινώς ‘σαπάκια’ και απόλυτα χρεοκοπημένες, καθιστώντας μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια επανακεφαλαιοποίησής τους με χρήματα που θα αυξήσουν το δημόσιο χρέος, και το ιδιωτικό χρέος έχει υπερδιογκωθεί, αγγίζοντας σχεδόν το ποσοστό του δημόσιου χρέους ως προς το ΑΕΠ.
Μόνο μια ευρεία σεισάχθεια του ιδιωτικού χρέους με ταυτόχρονη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, μετά από την πραγματοποίηση ΕΛΕ, και ταυτόχρονη κρατικοποίηση-κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θα τεθεί υπό πλήρη και απόλυτο δημόσιο μετοχικό έλεγχο, με αποκλειστική κυκλοφορία 'εθνικού' νομίσματος νέας έκδοσης, με ισοτιμία 1 προς 1 ως προς το ευρώ, είναι η αναγκαία αλλά όχι αφ’ εαυτού της ικανή συνθήκη ριζικής αντιμετώπισης του τεράστιου προβλήματος.


* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr, website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com       

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Απάντηση στον Πάνο Τριγάζη περί Αργεντινής και σύγκρισης Τσίπρα με Κίρχνερ και Φερνάντεζ


Απάντηση στον Πάνο Τριγάζη περί Αργεντινής και σύγκρισης Τσίπρα με Κίρχνερ και Φερνάντεζ
Του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου* 2/9/2018

Την 1/9/2018 ο γνωστός παπαγάλος-κονδυλοφόρος και απολογητής της κυβερνητικής πολιτικής Πάνος Τριγάζης, δημοσίευσε στο προφίλ του στο facebook την παρακάτω ανάρτηση:
‘ΘYMHΘEITE THN APΓENTINH, ΦIΛEΣ KAI ΦIΛOI. TO 2001,H XΩPA AYTH THΣ Λ.AMEPIKHΣ ΠEPAΣE ΔIA ΠYPOΣ KAI ΣIΔHPOY, MEXPI ΠOY EΞEΛEΓH ΠPOEΔPOΣ O NEΣTOP KIXNEP,EΠIKEΦAΛHΣ ENOΣ ΣYNAΣΠIΣMOY APIΣTEPΩN ΔYNAMEΩN. TO 2005, O KIXNEP EIXE ΠΛHPΩΣ ΣTAΘEPOΠOIHΣEI THN OIKONOMIA,ENΩ TO 2001, H EΘNIKH ETAIPEIA ΠETPEΛAIOY EIXE ΠOYΛHΘEI ΣE IΔIΩTEΣ ΓIA NA ΠΛHPΩΘOYN OI ΣYNTAΞEIΣ. THN TPAΓΩΔIA TEPMATIΣE H KYBEPNHΣH NEΣTOP KIXNEP, O OΠOIOΣ AΦOY ΠAPAITHΘHKE ΛOΓΩ BAPYTATHΣ AΣΘENEIAΣ ΠEΘANE ΠPOΩPA KAI ΣTH ΘEΣH TOY EΞEΛEΓH H XAPIΣMATIKH ΣYZYΓOΣ TOY KPIΣTINA KIXNEP, ΠOY EKANE ΔYO ΘHTEIEΣ KAI AΠOXΩPHΣE ΣYMΦΩNA ME THN ΣYNTAΓMATIKH EΠITAΓH. META ANEΛABE O ΣHMEPINOΣ NEOΦIΛEΛEYΘEPOΣ MAKPI. TO AΠOTEΛEΣMA;NEA TPAΓΩΔIA ΓIA THN XΩPA, ΠAΛI ΣTH ΦPIKTH AΓKAΛIA TOY ΔNT. ΠAPOMOIO ΛAΘOΣ ΔEN ΘA KANEI O EΛΛHNIKOΣ ΛAOΣ, EKΛEΓONTAΣ MHTΣOTAKH TO 2019. ΠANOΣ TPIΓAZHΣ

Τα γεγονότα συνοπτικά και η ανάλυση- ερμηνεία τους έχουν ως εξής :
Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, προκαλώντας τη διαρκή αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Εξαιτίας της εισροής ξένων κεφαλαίων και των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος που θεωρήθηκε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκε η τεράστια έκταση του προβλήματος. Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής, αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, ωσότου επέλθει ισορροπία, προτίμησε τον δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ, με στόχο τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο–δολαρίου με αναλογία ανταλλαγής 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ.
Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής αυτής της νομισματικής ισοτιμίας), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999) και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού. Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και την μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το ‘πάγωμα’ των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο τον Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που τον διαδέχθηκε στην προεδρία, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23%, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δις δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, εκτινάσσοντας τον πληθωρισμό και την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα, πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα, ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχε παραμείνει στα επίπεδα προ κρίσης. Εξαιτίας όμως της ‘γενναίας’ υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων (κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε από την ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που λειτούργησε ως τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.
Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά από περίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ, κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα, δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού, αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μία ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών, αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με μία έκπτωση 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας). Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του, αλλά μετά από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμή του υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους.
Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενη η χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δις δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ. Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της ευρωζώνης το επανακατέστησε  ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμή την κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας από τους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστο του 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώρας σε μία παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο-‘γύπα’, που αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύτατα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικό δημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου 70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχι σε δολάρια.
Η εκλογή στην προεδρία της Αργεντινής του νεοφιλελεύθερου ανδρείκελου Μαουρίτσιο Μάκρι τον Δεκέμβριο του 2015 με οριακή επικράτηση επί του Ντανιέλ Σιόλι, υποψήφιου των αριστερών περονιστών γιατί η Κριστίν Φερνάντεζ δεν είχε δικαίωμα επανεκλογής σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα της Αργεντινής, επέφερε τη βαθμιαία κατάργηση όλων των ριζοσπαστικών αλλαγών που εφάρμοσαν οι Κίρχνερ- Φερνάντεζ, την εφαρμογή ενός οικονομικού προγράμματος ακραίου νεοφιλελευθερισμού που οδήγησε βαθμιαία την Αργεντινή σε κατάσταση παρόμοια με αυτή του 2002 και αναγκάζοντας τη να προσφύγει ξανά στις δαγκάνες του ΔΝΤ και έρμαιο στις ορέξεις των γυπών των ‘αγορών.  
Τίποτε από όσα έκαναν οι Κίρχνερ και Φερνάντεζ δεν πραγματοποίησε ο Τσίπρας, τουναντίον αποδείχθηκε ένας στυγνός υπάλληλος του ευρωπαϊκού ιερατείου και του νεοφιλελευθερισμού, προδίδοντας εμετικά προτού αλέκτωρ λαλήσει τρις το συντριπτικό όχι κατά 62% του ελληνικού λαού, που αυτός προκάλεσε, σε αγαστή συνεργασία με τον ευρώδουλο ΠτΔ Π. Παυλόπουλο, που αυτός επέβαλε, και όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, εφαρμόζοντας οικονομική και κοινωνική πολιτική που προσομοιάζει αυτής του ανδρείκελου του ΔΝΤ και των κεφαλαίων-γυπών Μαουρίτσιο Μάκρι, με περισσότερο ζήλο κι αποτελεσματικότητα κι από τους προηγούμενους. Κατ' ουσία στρώνει τον δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν θα έχει ουσιαστικά να κάνει τίποτε πλέον, αφού θα τα βρει όλα έτοιμα  από την προδοτική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και θα χρησιμοποιήσει την καραμέλα της συνέχειας του κράτους κλπ.

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email:nikokal02@yahoo.gr, website: www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com